Satel AMD-102 Czujki PIR wykrywają zmiany promieniowania podczerwonego związane z przemieszczaniem się osób w chronionej strefie. Stosuje się je w systemach alarmowych domów, mieszkań, biur, sklepów i magazynów. W zależności od modelu mogą być przeznaczone do montażu na ścianie, suficie lub przy oknie, a wybrane konstrukcje pracują na zewnątrz albo ograniczają reakcję na ruch zwierząt. Dostępne są rozwiązania przewodowe i bezprzewodowe, które różnią się sposobem zasilania oraz wymaganiami dotyczącymi centrali. Wybór warto rozpocząć od określenia miejsca montażu, geometrii chronionego obszaru i kompatybilności z systemem. Podmenu ułatwia przejście do wybranych typów czujek, natomiast filtry pozwalają zawęzić ofertę według kryteriów dostępnych na stronie.
Satel AMD-102
Satel AMD-102 BR
Satel ARD 100
Satel OMI-3
Satel INDIGO
Satel S-2 BR
Satel S-1 BR
Satel K-3 2E
Satel K-2 2E
Satel K-1 2E
Satel K-1 BR
Satel MZ-1 L
Satel MP-1
Satel MST-1
Satel DT-1
Satel P-2
Satel ACTIVA-D
Satel TOPAZ
Satel 10-PACK TOPAZ
Satel 30-PACK GRAPHITE Czujka ruchu powinna być dobierana do konkretnego pomieszczenia, centrali i sposobu użytkowania obiektu. Sam duży zasięg nie przesądza o skuteczności: równie ważne są geometria detekcji, wysokość montażu, warunki otoczenia oraz poprawne podłączenie.
PIR oznacza pasywną podczerwień. Czujka nie oświetla pomieszczenia promieniowaniem, lecz obserwuje zmiany energii cieplnej w strefach wyznaczonych przez układ optyczny. Ruch osoby pomiędzy tymi strefami jest analizowany przez elektronikę urządzenia, a po spełnieniu zaprogramowanych warunków czujka przekazuje sygnał alarmowy do centrali.
Czujki PIR są elementem systemu sygnalizacji włamania i napadu, a nie samodzielnym alarmem. Do działania potrzebują centrali lub odpowiedniego urządzenia odbiorczego, zasilania oraz właściwej konfiguracji wejścia. Nie należy ich również utożsamiać z czujnikami obecności służącymi wyłącznie do sterowania oświetleniem.
Najczęściej stosowane są czujki ścienne z szerokokątną charakterystyką, przeznaczone do objęcia typowego pomieszczenia. W korytarzach, przy oknach i wzdłuż elewacji lepiej może sprawdzić się wąska charakterystyka kurtynowa. W otwartych wnętrzach użyteczne są "sufitowe czujki ruchu" (https://citr.mom/czujki-sufitowe), których wybrane modele zapewniają dookólną detekcję.
Do miejsc narażonych na opady, pył i duże zmiany temperatury należy wybierać "czujki zewnętrzne" (https://citr.mom/czujki-zewnetrzne). Sama informacja o szerokim zakresie temperatur nie potwierdza możliwości montażu na zewnątrz — trzeba sprawdzić także stopień ochrony obudowy i instrukcję producenta.
Część oferty stanowią konstrukcje PIR+MW. Drugi tor mikrofalowy może pomagać w weryfikowaniu zdarzenia w trudniejszym środowisku, lecz sposób współpracy obu technologii zależy od modelu. Takie urządzenia znajdują się również w kategorii "czujek dualnych PIR+MW" (https://citr.mom/czujki-dualne).
Zasięg i kąt detekcji określają rozmiar oraz kształt obserwowanego obszaru. Szeroka charakterystyka nadaje się do pomieszczeń, natomiast kurtyna do przejść i ochrony obwodowej. Warto analizować rysunek pola detekcji, a nie tylko maksymalną liczbę metrów.
Wysokość i miejsce montażu wpływają na przebieg wiązek. Instalacja zbyt wysoko, zbyt nisko lub pod niewłaściwym kątem może tworzyć martwe strefy. Czujki nie należy kierować bezpośrednio na kominek, grzejnik, intensywnie nasłonecznione okno ani miejsce z gwałtownymi ruchami nagrzanego powietrza.
Odporność na ruch zwierząt występuje tylko w wybranych modelach. Oznaczenie PET nie gwarantuje ignorowania każdego zwierzęcia. Znaczenie mają masa, wysokość, sposób poruszania się oraz możliwość wejścia zwierzęcia na meble. Odpowiednie konstrukcje można porównać w dziale "czujek odpornych na ruch zwierząt" (https://citr.mom/czujki-pet).
Antymasking służy do wykrywania prób zasłonięcia lub zakłócenia pola pracy detektora. Funkcja występuje w wybranych urządzeniach i może wymagać osobnego podłączenia lub odpowiedniej konfiguracji centrali.
Kompensacja temperatury i cyfrowa analiza sygnału mogą stabilizować pracę przy zmianach warunków otoczenia. Nie zastępują jednak prawidłowego montażu i testów w docelowym miejscu.
Mieszkanie lub niewielkie biuro — zacznij od przewodowej czujki ściennej, jeżeli można doprowadzić kabel. Dobierz pole widzenia do układu mebli i wejść.
Gotowe wnętrze bez możliwości prowadzenia przewodów — rozważ "czujki bezprzewodowe" (https://citr.mom/czujki-bezprzewodowe), ale wcześniej potwierdź zgodność modelu z odbiornikiem i centralą.
Dom ze zwierzęciem — wybierz model PET i bezwzględnie zastosuj zalecaną wysokość oraz orientację montażu.
Korytarz, witryna lub ciąg okien — zwróć uwagę na czujkę kurtynową i rzeczywistą szerokość strefy na kolejnych odległościach.
Magazyn albo wysoka hala — sprawdź dopuszczalną wysokość instalacji, średnicę pokrycia oraz temperaturę pracy.
Taras lub elewacja — potrzebna jest konstrukcja wyraźnie przeznaczona na zewnątrz, odporna na warunki występujące w miejscu montażu.
Czujki przewodowe zwykle wymagają osobnych żył do zasilania, sygnału alarmowego i obwodu sabotażowego. Należy porównać napięcie pracy oraz pobór prądu z możliwościami centrali i zasilacza. Trzeba też sprawdzić, czy linia będzie pracowała jako NC, NO, EOL, 2EOL lub w innej konfiguracji obsługiwanej przez system. Wbudowane rezystory dostępne w części modeli muszą mieć wartości zgodne z wymaganiami centrali.
Modele radiowe współpracują wyłącznie z określonym ekosystemem lub odbiornikiem. Wspólne pasmo nie oznacza kompatybilności. Trzeba uwzględnić zasięg w budynku, liczbę ścian, konstrukcje metalowe oraz dostępność właściwej baterii. Podstawowa detekcja alarmowa nie wymaga internetu, ale zdalne powiadomienia zależą od wyposażenia i konfiguracji "centrali alarmowej" (https://citr.mom/centrale-alarmowe).
wybór wyłącznie na podstawie maksymalnego zasięgu;
zakup czujki radiowej bez potwierdzenia zgodnego systemu;
utożsamianie oznaczenia PET z pełnym ignorowaniem zwierząt;
montaż modelu wewnętrznego na zewnątrz;
pominięcie napięcia, poboru prądu i sposobu parametryzacji linii;
skierowanie czujki na źródło ciepła lub nasłonecznione okno;
ustawienie mebli albo zasłon w polu detekcji;
pominięcie testu przejścia po instalacji.
Nie zawsze. Typowa czujka PIR jest przeznaczona przede wszystkim do wykrywania zmian promieniowania cieplnego wywołanych ruchem pomiędzy strefami detekcji. Osoba pozostająca bez ruchu może przestać wywoływać kolejne zdarzenia. Dlatego czujek alarmowych nie należy automatycznie traktować jako czujników ciągłej obecności do automatyki budynkowej.
Tak, podstawowe wykrywanie ruchu i przekazanie sygnału do centrali nie wymaga internetu. Czujka przewodowa korzysta z połączenia elektrycznego, a bezprzewodowa z komunikacji radiowej właściwej dla danego systemu. Internet może być potrzebny do obsługi aplikacji, zdalnego sterowania lub przesyłania powiadomień, jeśli takie funkcje zapewnia centrala albo dodatkowy moduł komunikacyjny.
Nie. W przypadku urządzeń przewodowych trzeba porównać napięcie zasilania, typ wyjść i sposób parametryzacji wejścia. Modele bezprzewodowe wymagają zgodnego odbiornika, protokołu oraz wersji systemu. Nawet urządzenia pracujące w tym samym paśmie radiowym mogą nie współpracować. Przed zakupem należy sprawdzić instrukcję centrali i czujki.
Nie ma takiej gwarancji w każdych warunkach. Funkcja PET ogranicza reakcję na zwierzęta tylko w granicach i przy sposobie montażu określonym przez producenta. Zwierzę znajdujące się blisko czujki albo wchodzące na meble może wyglądać dla detektora inaczej niż na poziomie podłogi. Po instalacji konieczny jest test z uwzględnieniem typowych tras zwierzęcia.
Można tylko wtedy, gdy instrukcja i warunki pomieszczenia na to pozwalają, ale często nie jest to korzystne ustawienie. Intensywne nasłonecznienie, nagrzane powierzchnie, grzejniki pod oknem i ruch zasłon mogą pogarszać stabilność detekcji. Lepsze rezultaty zwykle daje montaż umożliwiający przechodzenie osoby w poprzek stref wykrywania, z dala od źródeł gwałtownych zmian temperatury.